
La flor (Parte 2)
Elisa Carricajo, Valeria Correa, Pilar Gamboa, Laura Paredes
- 343 min.
Parte 2: Episodio 3
La Flor é un monumental complexo narrativo integrado por seis historias independentes e sucesivas. O punto de unión que teñen entre si é que cada unha delas está protagonizada polas catro mesmas actrices: Pilar Gamboa, Elisa Carricajo, Laura Paredes e Valeria Correa. O universo das devanditas ficcións é radicalmente diferente dun episodio ao outro, de feito o realizador proponse desde o comezo pór de relevo esa diferenza extrema. Así mesmo, os personaxes que as catro actrices encarnan en cada relato aspiran a mesma variedade. Pilar Gamboa, por exemplo, é unha feiticeira no primeiro, unha cantante pop no segundo, una espía muda no terceiro, ela mesma no cuarto, un personaxe secundario, case invisible, no quinto e unha presa fuxida na Pampa do século XIX no sexto. Cada unha das actrices haberá de saltar dun universo ficcional a outro, coma nunha danza de máscaras. O obxectivo de Mariano Llinás é duplo: por un lado, converter as actrices en máquinas de narrar, depositar no seu corpo a obriga e a responsabilidade de dar conta das nomeadas ficcións para provocaren en nós, como dicía Samuel T. Coleridge, a suspensión voluntaria da incredulidade que é o obxectivo último de calquera práctica artística; e por outro lado, que o salto dunha ficción a outra nos revele, ao longo do vasto traxecto narrativo, a verdadeira faciana desas mulleres.
-
Mariano Llinás: La Flor e Clase Maxistral
La flor (Parte 2)
Atención ó horario. Con 2 intervalos de 15 minutos.
- Ano:2018
- Países de produción: Argentina
- Guión: Mariano Llinás
- Fotografía: Agustín Mendilaharzu
- Montaxe: Alejo Moguillansky, Agustín Rolandelli
- Produtora(s): El Pampero Cine
La flor
Javier Porta Fouz
A dez anos de estrear Historias extraordinarias no Bafici, máis historias extraordinarias asinadas por Mariano Llinás, na película arxentina máis extensa da historia. Cobiza por narrar, por facer cine e por probar a súa inmensidade. Por desencartar perante o espectador trucos de maxia que parecían imposibles. Por abeirar baixo unha estrutura eterna, a dunha flor, relatos dunha diversidade asombrosa feitos para perdurar. Un clase B, diferentes historias sentimentais –un dúo musical inserido en coordenadas improbables e á vez recoñecibles, un mundo extinto de espías, as xeografías máis sorprendentes–, confabulacións de bruxas, cine sobre cine e mesmo sobre a propia película e máis trucos e máis maxias. Todo pode facerse, todo pode recomezar. Neste –outro– momento de crise do cine, La flor di que si, que hai futuro. (Catálogo Bafici 2018)