Fendetestas

Despois de impulsar dúas películas en super 8 (ARREDOR e A FALA DO MUIÑO MUDO, ámbalas de Carlos Piñeiro) en 1974, será decisivo na súa traxectoria o ano seguinte co paso a 16 mm (ILLA, do mesmo Piñeiro) e sobre todo o "salto" ó 35 mm profesional producíndose FENDETESTAS de Antonio F. Simón.

A singularidade de Ruppén non se debe só ó feito de facilitar a determinados realizadores os medios para face-los seus curtos dentro dun formato que lles permitira dirixirse ós circuítos comerciais, senón tamén concebi-la producción como algo que se debe desenvolver en continuidade, superando as meras contribucións puntuais. Desta maneira debe entenderse o apoio en 1976 a O HERDEIRO, de Miguel Gato e a O CADALEITO de Enrique R. Baixeras, seguido en 1977 por O PAI DE MIGUELIÑO de Miguel Castelo, vindo a formar todas elas, xunto coa citada FENDETESTAS, unha especie de bloque unitario por riba da propia singularidade dos seus directores.

Co paso dos anos, estas obras adquiriron unha especial singularidade no contexto do cine galego dos anos 70, posto que representan o punto culminante acadado polos seus directivos respectivos, o intento máis serio de facer obras que recollesen claves da indosincrasia galega e, á vez, a búsqueda dun curtometraxismo que superará a marxinalidade amateur e se integrará na normalidade industrial.

Ángel Luis Hueso Montón, en ‘Anos de efervescencia política”, en Historia do cine en Galicia, José Luis Castro de Paz (coord.), Via Láctea Editorial, 1996, pp. 189-190.