El soldado americano

A última toma de EL SOLDADO AMERICANO é unha das máis memorables da carreira de Rainer Werner Fassbinder: nun longo plano fixo de varios minutos, dous delincuentes son abatidos pola policía e morren a cámara lenta; cando un deles cae ao chan, o seu irmán (que acaba de aparecer en escena) tenta abrazalo, pero faino torpemente, o que dá lugar a un enredo de corpos incómodo, mesmo cómico. Unha canción, coescrita por Fassbinder e titulada «So Much Tenderness», acompaña a acción e engade unha capa de ironía ao que está a suceder. Ata ese momento, a película mostrara pouca tenrura, e o que se ve aquí parece demasiado pouco e chega demasiado tarde. A toma é outro recordatorio do director de que o amor é máis frío que a morte, unha fonte de humillación que se burla das persoas ao finxir que as pon en contacto con outras. En canto aos primeiros 75 minutos de EL SOLDADO AMERICANO, constitúen outra das interpretacións persoais de Fassbinder sobre as películas policiais e a anomia espiritual, seguindo ao personaxe principal mentres se move polos baixos fondos criminais de Múnic tras regresar dunha estancia en Vietnam. Comete varios asasinatos por encargo e vese envolto nalgunhas aventuras sexuais, sen mostrar apenas emoción en ningunha delas. De feito, EL SOLDADO AMERICANO é unha das películas máis contidas emocionalmente de Fassbinder; ten o aire dun exercicio técnico, con actores que seguen os pasos das películas de gánsteres, pero néganse a comprometerse con elas. Con todo, hai indicios do cinema emocionalmente comprometido ao que Fassbinder pronto se dedicaría, como o monólogo pronunciado por un dos personaxes (noutra toma longa e ininterrompida) que anticipa certos elementos narrativos de TODOS NOS LLAMAMOS ALÍ. Pero, na súa maior parte, trátase dunha obra fría e amarga, descrita acertadamente por Dave Kehr como «unha auténtica película punk».
 

Tradución propia do inglés.