
La flor (Parte 1)
Elisa Carricajo, Valeria Correa, Pilar Gamboa, Laura Paredes
- 225 min.
Parte 1: Episodios 1 e 2
La Flor é un monumental complexo narrativo integrado por seis historias independentes e sucesivas. O punto de unión que teñen entre si é que cada unha delas está protagonizada polas catro mesmas actrices: Pilar Gamboa, Elisa Carricajo, Laura Paredes e Valeria Correa. O universo das devanditas ficcións é radicalmente diferente dun episodio ao outro, de feito o realizador proponse desde o comezo pór de relevo esa diferenza extrema. Así mesmo, os personaxes que as catro actrices encarnan en cada relato aspiran a mesma variedade. Pilar Gamboa, por exemplo, é unha feiticeira no primeiro, unha cantante pop no segundo, una espía muda no terceiro, ela mesma no cuarto, un personaxe secundario, case invisible, no quinto e unha presa fuxida na Pampa do século XIX no sexto. Cada unha das actrices haberá de saltar dun universo ficcional a outro, coma nunha danza de máscaras. O obxectivo de Mariano Llinás é duplo: por un lado, converter as actrices en máquinas de narrar, depositar no seu corpo a obriga e a responsabilidade de dar conta das nomeadas ficcións para provocaren en nós, como dicía Samuel T. Coleridge, a suspensión voluntaria da incredulidade que é o obxectivo último de calquera práctica artística; e por outro lado, que o salto dunha ficción a outra nos revele, ao longo do vasto traxecto narrativo, a verdadeira faciana desas mulleres.
- Ano:2018
- Países de produción: Argentina
- Guión: Mariano Llinás
- Fotografía: Agustín Mendilaharzu
- Montaxe: Alejo Moguillansky, Agustín Rolandelli
- Produtora(s): El Pampero Cine
La flor. O principio do pracer
Álvaro Arroba
La Flor deixa o pouso (e o peso) de lermos unha voluminosa película. De asistirmos ao mesmo tempo a unha elefantiásica novela (clásica e metalingüística á vez, como 2666 de Roberto Bolaño) e a súa propia adaptación cinematográfica. Encontramos algún precedente desa sensación na historia do cine e recoñécese facilmente, pois son películas guiadas por un principio creador que ten moito que ver co pracer, como Max Ophuls e a súa obra final, Lola Montes (1955), a posmoderna e ambiciosa biografía feminina dunha mata-hari da que La flor parece unha multiplicación masiva. Películas en que un grupo de creadores pon toda a carne no asador como se fose a primeira, mais tamén a última. Nacemento e testamento a partes iguais.