![La flauta mágica](https://filmotecadegalicia.xunta.gal/sites/w_pcgai/files/styles/large/public/la_flauta_magica.jpg?itok=bghQybAh)
La flauta mágica
Trollflöjten
Josef Kostlinger, Irma Urrila, Hakan Hagegard, Elisabeth Erikson, Jane Darling
- 135 minutos
Adaptación para a televisión da famosa ópera de Wolfgang Amadeus Mozart, onde o valoroso Tamino intenta rescatar a princesa Pamina do cativerio ao que a ten sometida Sarastro.
-
-
-
Cineclube Valle-Inclán
La flauta mágica
-
-
- Ano:1975
- Países de produción: Suecia
- Guión: Ingmar Bergman, Emanuel Schikaneder
- Fotografía: Sven Nykvist
- Montaxe: Siv Lundgren
- Produtora(s): Sveriges Radio Productions
-
El séptimo vicio – Katinka Faragó, con Bergman desde los 16 años
Entrevista con Katinka Faragó, produtora que compartiu con Bergman boa parte da súa filmografía. Nela, detense especialmente n’A flauta mágica.
Fragmento do filme
Sen subtítulos
Images: My Life in Film
Ingmar Bergman
Tiña doce anos cando vin A frauta máxica por primeira vez na Ópera Real en Estocolmo. [...] Xa tiña daquela o meu teatro de monicreques. Representaba calquera historia coa que me topase en recompilacións de contos de fadas para nenos. Eramos catro, máis ou menos da mesma idade, nese teatro. [...] Faciamos nós todo: os monicreques, os traxes para cada unha, o escenario e as luces. Tiñamos un escenario xiratorio, unha escenografía que podía baixarse e un fondo curvo panorámico. Gradualmente volviámonos máis sofisticados nas nosas escollas das obras. Cada vez máis, comecei a buscar obras que requirisen iluminación complicada e cambios frecuentes de escenografía. Por tanto, parecía natural que A frauta máxica comezase a ocupar un gran lugar na imaxinación da directiva deste teatro. Unha noite o director veu A frauta máxica representada e decidiu montar unha produción da obra. Desafortunadamente, o proxecto caeu porque era moi caro para nós comprar unha gravación completa da ópera.
A frauta máxica converteuse no meu compañeiro vital. [...] Algo despois fun ao Teatro Municipal de Malmö. Na escena principal producíanse cando menos dúas óperas por tempada e eu votei ardentemente para montar A frauta máxica. Devecía por dirixila eu. Podía ter acontecido se o teatro non tivese contratado a un director de ópera alemán da vella escola xa para todo o ano. Tiña uns sesenta anos e dirixira ao longo da súa extensa carreira a maioría das óperas que existían. Era natural que fose el quen dirixise A frauta máxica, unha obra que é un monumental mastodonte con decorados moi pesados. Para min, a decepción foi dupla.
Hai outra liña que se cruza no meu amor pol’ A frauta máxica. De neno gustábame pasear por aí. Un día de outubro marchei a Drottningholm (en Estocolmo) para ver o seu teatro barroco do século XVIII. Por algún motivo a porta estaba aberta. Entrei e vin por primeira vez a coidada restauración barroca do teatro. Recordo con claridade que foi unha experiencia que me enfeitizou: o efecto do claroscuro, o silencio, a escena. Na miña imaxinación sempre vin A frauta máxica viva nese vello teatro, nesa intensa cuncha acústica de madeira, co seu chan inclinado, o seu pano de fondo e os seus palcos. Aquí xace a nobre e máxica ilusión do teatro. Nada é, todo se representa. No momento en que o pano ascende, maniféstase o acordo entre o escenario e o público. E agora, xuntos, crearemos! Noutras palabras, é obvio que o drama d’ A frauta máxica debera despregarse nun teatro barroco.
O xermolo sementouse a finais dos sesenta. Durante anos a orquestra da Radio Nacional Sueca dera concertos públicos no Circo en Djurgården. [...] Unha noite coincidín co responsable do departamento na Radio Nacional, Magnus Enhörning. Sentamos a charlar durante o intermedio e sinalei que este sería o lugar ideal para representar o Edipo Rei de Stravinsky. “Fagámolo”, díxome. [...] Enhörning preguntoume se tiña outras suxestións que propor e escoiteime dicir: “quero levar A frauta máxica á televisión”. “Ben, fagamos iso tamén”, dixo Enhörning, e así basicamente tomouse a decisión. [...] Sen o entusiasmo inmortal de Magnus Enhörning, A frauta máxica nunca se tería feito. Nunca cansaba e, como non nacera onte, coñecía todos os trucos no negocio e sabía como tomar as decisións máis sabias.
O primeiro que precisabamos era un director de orquestra. Preguntei a Hans Schmidt-Isserstedt, un vello amigo. No seu inimitable acento, respondeume: 'Nein, Ingmar, nicht das alles noch mal! (non, Ingmar, por última vez, non!). Así se responde precisamente ao paradoxo d’ A frauta máxica: musicalmente é complicada como para tolear. Con todo, ao director acaba por recompensárselle o esforzo. O seguinte ao que recorrín foi Eric Ericson, a quen admiraba e respectaba como mestre de coros e director de oratorios. Respondeu cun non definitivo. Mais non me rendín. Posuía todos os talentos que quería nun director: un ardente candor na súa aproximación á música, paixón pola interpretación e, sobre todo, a sensación dunha voz natural, que desenvolvera ao longo da súa fabulosa carreira coma director de coros. Finalmente, aceptou.
Xa que non estabamos a representar A frauta máxica en escena, senón fronte a un micrófono e unha cámara, non necesitabamos grandes voces. O que precisabamos eran voces sensuais e candorosas con personalidade. Para min tamén era absolutamente esencial que a obra estivese representada por actores novos, próximos de forma natural a vertixinosos cambios emocionais entre a alegría e a pena, entre o sentimento e a reflexión. Tamiro debe ser un mozo guapo. Pamina debe ser unha moza guapa. E xa non digamos Papagemo e Papagena.
Tirado da biografía de Ingmar Bergman, Images: My Life in Film, Bilder, (Norstedts Förlag, Estocolmo, 1990)