Umberto D.
Carlo Battisti, Napoleone il cane, Maria Pia Casilio, Lina Gennari, Elena Rea, Memmo Carotenuto, Ileana Simova, Lamberto Maggiorani
- 91 min.
Umberto é un pensionista que anda moi xusto de diñeiro. Vive nun humilde cuarto co seu fiel can Flike. Cando a súa caseira ameaza con botalo á rúa se non paga, o ancián, incapaz de atopar outra solución, finxe unha enfermidade para poder ser ingresado nun hospital.
O que en mans doutro director podería ter sido excesivamente azucrado, atopa en De Sica un sabor equilibrado entre unha austera precisión e a emoción contida. Magnificamente escrita, o que lle valeu nominación ao mellor guión nos Óscar, e estupendamente interpretada por un elenco non profesional.
- Ano:1952
- Países de produción: Italia
- Guión: Cesare Zavattini
- Fotografía: G.R. Aldo
- Montaxe: Eraldo Da Roma
- Produtora(s): Produzioni De Sica, Amato Film, Rizzoli Film
Sobre o filme
Pierre Leprohon
Zavattini y De Sica, (...) con Umberto D., darán prueba de una fidelidad que, si deja también atrás los primeros aspectos del neorrealismo, lo hace precisamente en el sentido de una consecuencia absoluta. En esta nueva cinta que muchos consideran como su obra maestra, los dos amigos vuelven a una realidad completamente despojada, a una constatación dramática basada sobre hechos sociales, actuales, angustiosos, arrojan a la conciencia del espectador uno de los más crueles problemas de nuestro tiempo, el de la vejez dentro de una sociedad en la que no tiene ya cabida.
Ejemplar pues, por su tema profundo, Umberto D. lo es también dentro del espíritu neorrealista, por su factura, la más acorde con el ideal expresado en diferentes ocasiones por Zavattini: pintar la vida en su transcurrir cotidiano, fuera de toda composición abstracta, de toda concesión espectacular. (...)
Si Miracolo a Milano abría la ruta al neorrealismo de 1950, Umberto D. esbozaba ya las perspectivas del cine de 1960, el de la interioridad y el comportamiento.
Pierre Leprohon en El cine italiano (ediciones ERA, 1971), pp. 176-177.