La risa y la navaja
O Riso e a Faca
Sérgio Coragem, Cléo Diára, Jonathan Guilherme, Jorge Biague, Binta Rosadore, Nastio Mosquito, Giovanni Maucieri, Marçalina Djibril, Roxana Ionesco, Marinho de Pina, João Santos Lopes, Hermínio Amaro, Paulo Leal, João Pedro Sousa
- 210 min.
Sergio viaxa a unha metrópole da África Occidental para traballar como enxeñeiro ambiental nunha ONG nun proxecto de construción de estradas entre o deserto e a selva. Alí vese envolto nunha relación íntima mais desequilibrada con dous habitantes da cidade, Diara e Gui. A medida que se desentrañan as dinámicas neocoloniais entre a comunidade de expatriados, este fráxil vencello convértese no seu único refuxio fronte a un inminente colapso na soidade ou a barbarie.
-
Territorios mutantes
La risa y la navaja
Encontro con Pedro Pinho
Versión lingüística:VOSEFormato:DCPEntrada de balde.
- Ano:2025
- Países de produción: Brasil, Francia, Portugal, Romanía
- Guión: Pedro Pinho, Miguel Seabra Lopes, Luísa Homem, Marta Lança, José Filipe Costa, Miguel Carmo, Tiago Hespanha, Leonor Noivo, Luís Miguel Correia, Paul Choquet
- Fotografía: Ivo Lopes Araújo
- Montaxe: Rita M. Pestana, Karen Akerman, Cláudia Oliveira, Pedro Pinho
- Produtora(s): Uma Pedra no Sapato, Terratreme Filmes, Still Moving, Bubbles Project, deFilm
-
Crítica do filme
Àngel Quintana (Caimán. Cuadernos de cine)
Tráiler
VOSE
Notas do director
Pedro Pinho
Tras A Fábrica de Nada, con O Riso e a Faca busco radicalizar aínda máis a mesma exploración da discursividade dentro da narrativa. Convidar os personaxes a expresarse no centro da ferida máis exposta do noso tempo: a fronteira neocolonial. O obxectivo é construír unha viaxe polifónica de perspectivas, explorando unha variedade de puntos de vista ao redor dun problema central que segue lonxe de resolverse.
Co fin de examinar a relación entre o poder e os corpos dos «outros», a película mergúllase na calor sufocante, as oficinas climatizadas das ONG, os jeeps brancos, as rúas cheas de po, os coches que tocan o pito e as festas elegantes, todos eles símbolos da presenza da comunidade de expatriados nunha paisaxe capitalista poscolonial.
No seu núcleo atópase o interminable «encontro» entre Europa e África, en contraste cunha batalla esquiva por unha transformación queer, que se libra nos clubs nocturnos, as rúas e os cuartos traseiros dunha cidade da África Occidental.
Nesta loita a miúdo violenta pola transcendencia da identidade, pódense albiscar vías de escape, a posibilidade dunha subversión radical ou os vestixios sobreviventes da tenrura.
Está a construírse unha estrada, unha misión imposible, infestada de fallos loxísticos, man de obra precaria e loitas de poder. Esta estrada, financiada polo Banco Mundial e construída por un consorcio brasileiro-chinés, ten como obxectivo unir dúas paisaxes opostas: a árida soidade do deserto e a densa e animista abundancia da selva. Mais alén da ambición económica, en última instancia segue sendo unha cicatriz de ruptura nun territorio que se resiste a ser domesticado.
No centro desta historia hai unha narrativa minimalista, un thriller incipiente en ton bucólico, un relato de desexo e soidade. Unha obra en construción paralizada, unha misteriosa desaparición, e un informe de impacto ambiental que contén a clave do progreso.
Investimentos estranxeiros, resistencia local e a delicada tensión de tres personaxes —Sergio, Gui e Diara— cuxo encontro está determinado tanto polas estruturas de poder como pola curiosidade mutua. Ao redor deste encontro prometido, a película convértese nunha procura de evasión, ambientada nunha realidade frenética, onde o movemento dos corpos, as miradas persistentes e os fugaces momentos de conexión suxiren un profundo anhelo de evasión e paz.